Een Amerikaanse belastingbetaler kan het grootste deel van het jaar in het buitenland doorbrengen, een buitenlands visum hebben, een appartement in het buitenland huren en toch niet voldoen aan de fiscale woonplaatsvereiste van sectie 911 van de Internal Revenue Code (IRC). Dat resultaat verrast veel expats, omdat fysieke aanwezigheid alleen niet voldoende is voor de vrijstelling van inkomsten uit buitenlandse arbeid. Formulier 2555De IRS wil meer dan alleen een paar dagen in het buitenland zien. Ze willen een buitenlandse fiscale woonplaats, en in sommige gevallen zullen ze ook vragen of uw werkelijke economische en persoonlijke banden nog steeds naar de Verenigde Staten leiden.
Voor internationaal mobiele werknemers, zelfstandigen en internationale gezinnen wordt artikel 911 al snel erg complex. De fiscale woonplaatstoets wordt vaak als een simpele drempelkwestie beschouwd, maar in de praktijk overlapt deze met de structuur van de tewerkstelling, huisvestingsregelingen, beloningsstructuur, de woonplaats van het gezin en de vraag of de buitenlandse tewerkstelling daadwerkelijk voor onbepaalde tijd of slechts tijdelijk is.
Wat de IRC Sec 911 belastingtest voor woningen nu eigenlijk vraagt.
Volgens artikel 911 moet een belastingplichtige over het algemeen een fiscale woonplaats in een buitenland hebben en bovendien voldoen aan de bona fide-woonplaatstest of de fysieke aanwezigheidstest. Veel mensen concentreren zich op het tweede onderdeel en negeren het eerste. Dat is een vergissing.
Uw fiscale woonplaats is voor dit doel over het algemeen uw vaste of voornaamste werkplek, dienstverband of standplaats, ongeacht waar u uw gezinswoning heeft. Als u geen vaste of voornaamste werkplek heeft, kan de analyse zich verplaatsen naar uw reguliere woonplaats in de praktijk.
Dat klinkt eenvoudig, totdat de praktijk zich aandient. Een leidinggevende met een jaaropdracht in Singapore, een consultant die rouleert tussen Dubai en New York, of een Amerikaans staatsburger die op afstand vanuit Londen werkt met een vaste woonplaats in Texas, kunnen allemaal met heel verschillende uitkomsten te maken krijgen. De juridische norm is niet alleen waar je de meeste nachten slaapt. Het gaat erom waar je werkbasis is, of de buitenlandse opdracht substantieel genoeg is om een buitenlandse fiscale woonplaats te vestigen, en of je wordt beschouwd als iemand met een woonplaats in de Verenigde Staten.
Waarom belastingbetalers niet slagen voor de IRC Sec 911 belastingtest voor thuisgebruik
Het meest voorkomende struikelblok is de Amerikaanse verblijfplaatsregel. Artikel 911 bepaalt dat u niet wordt beschouwd als iemand met een fiscale woonplaats in een buitenland gedurende een periode waarin uw woonplaats zich in de Verenigde Staten bevindt. Met andere woorden, zelfs als uw voornaamste werklocatie in het buitenland lijkt te liggen, kan een sterke en aanhoudende Amerikaanse woonplaats de vrijstelling alsnog blokkeren.
"Woonplaats" wordt niet op dezelfde manier gedefinieerd als fiscale woonplaats. Het is een breder begrip dat verband houdt met waar uw gezinsleven en persoonlijke leven zich concentreert. De IRS en de rechtbanken kijken vaak naar alle feiten in hun geheel. Als uw echtgenoot en kinderen in de Verenigde Staten blijven, u een primaire Amerikaanse woning beschikbaar houdt voor eigen gebruik, uw bankzaken en sociale contacten overwegend binnenlands blijven en uw verblijf in het buitenland van tijdelijke aard is, kan de IRS betogen dat uw woonplaats de Verenigde Staten nooit heeft verlaten.
Dat betekent niet dat elke expat met een huis in de Verenigde Staten faalt. Het betekent dat de feiten een daadwerkelijke buitenlandse basis moeten aantonen. Een woning in de VS die tijdens een meerjarige uitzending wordt verhuurd, is heel anders dan een volledig beschikbaar gezinshuis dat fungeert als je permanente levenscentrum.
Tijdelijke opdrachten vormen een ander probleem. Als u voor een korte, afgebakende periode in het buitenland bent en uw hoofdvestiging feitelijk verbonden blijft aan de locatie van uw werkgever in de Verenigde Staten, kan de IRS de regeling als tijdelijk beschouwen in plaats van als een verandering van fiscale woonplaats. Dit probleem komt vaak voor bij gevallen van bedrijfsmobiliteit, projectmatige functies en roulerende werkopdrachten.
Belastingwoning versus woonhuis versus fysieke aanwezigheid
Deze begrippen zijn verwant, maar niet uitwisselbaar.
Bij de bepaling van de fiscale woonplaats volgens sectie 911 wordt gevraagd waar uw voornaamste werkplek is en of uw verblijfplaats zich nog steeds in de Verenigde Staten bevindt. Bij de bepaling van de bona fide verblijfplaats wordt gevraagd of u daadwerkelijk uw woonplaats in een buitenland heeft gevestigd gedurende een ononderbroken periode die een volledig belastingjaar omvat. Bij de bepaling van de fysieke aanwezigheid wordt gevraagd of u gedurende een periode van 12 maanden ten minste 330 volle dagen in een of meer buitenlandse landen aanwezig bent geweest.
Een belastingbetaler kan aan de fysieke aanwezigheidstest en toch de vrijstelling verliezen omdat niet aan de fiscale woonplaatsvereiste is voldaan. Dat is het punt dat veel belastingbetalers over het hoofd zien wanneer ze ervan uitgaan dat het tellen van de dagen alleen al de kwestie oplost.
Omgekeerd kan een belastingplichtige weliswaar feiten hebben die een buitenlandse verblijfplaats aantonen, maar toch de werkgerelateerde kant van de zaak moeten documenteren. De IRS verwacht consistentie tussen uw formulier 2555, werkgeversgegevens, visumstatus, huisvesting, reisschema en het verhaal dat u met uw gegevens vertelt.
Feiten die de IRS zal meewegen in een analyse van een woning onder Sectie 911
In de praktijk kijkt de belastingdienst naar de inhoud, niet naar de benaming. Een contract waarin staat dat je in het buitenland gestationeerd bent, is nuttig, maar op zichzelf niet doorslaggevend.
De meest overtuigende feiten omvatten doorgaans de locatie van uw voornaamste werkzaamheden, de verwachte duur van de opdracht, of u in het buitenland een vaste woonplaats had (anders dan een hotel of tijdelijk verblijf), of uw familie u vergezelde, de mate van uw sociale en economische integratie in het buitenland en de mate waarin u een basis in de VS behield of ernaar terugkeerde.
Door de werkgever aangeboden huisvesting kan een buitenlandse fiscale woonplaats ondersteunen, maar de details zijn belangrijk. Een langlopend huurcontract of een stabiele woonplaats in het land van herkomst is sterker dan herhaalde korte hotelovernachtingen. Ook lokale loonadministratie, belastingaangifte in het gastland en een duidelijke buitenlandse werklocatie versterken de zaak over het algemeen.
Aan de andere kant leiden frequente terugkeer naar de Verenigde Staten niet automatisch tot diskwalificatie, maar het kan wel problematisch worden als het aantoont dat het verblijf in het buitenland van ondergeschikt belang was en het werkelijke levenscentrum in eigen land bleef. Dit is met name gevoelig voor forenzen, luchtvaartmedewerkers, offshore-werknemers en professionals wier werkpatroon zich over meerdere rechtsgebieden uitstrekt.
Veelvoorkomende situaties voor expats waarbij het antwoord afhangt van de situatie.
Een werknemer van een bedrijf die voor onbepaalde tijd in het buitenland gestationeerd is, heeft vaak een sterkere positie onder Sectie 911 dan iemand die voor negen maanden naar het buitenland wordt uitgezonden met een vaste terugkeerdatum. Het verschil zit hem niet alleen in de duur. Het gaat erom of de buitenlandse standplaats in de praktijk de voornaamste werkplek is geworden.
Thuiswerken voegt een extra dimensie toe. Als een Amerikaanse werkgever je toestaat vanuit het buitenland te werken, kan dat een buitenlands fiscaal thuisland ondersteunen als je daadwerkelijk bent verhuisd en daar je werkzame leven hebt opgebouwd. Maar als de regeling informeel is, er veel mobiliteit is of als het erom gaat een Amerikaans huishouden en een Amerikaans levenspatroon te behouden, kan de positie van fiscaal thuisland zwakker zijn dan verwacht.
Zelfstandigen die belastingplichtig zijn, vereisen extra aandacht. Onafhankelijke consultants en ondernemers verhuizen vaak tussen landen en hebben mogelijk geen vast kantoor. In die gevallen kan de belastingdienst (IRS) nauwkeuriger kijken naar waar het bedrijf daadwerkelijk wordt geleid, waar klanten worden bediend, waar de administratie wordt bewaard en of er voldoende permanentie is in de buitenlandse vestigingsplaats om een fiscale woonplaats te rechtvaardigen.
Ook gehuwde belastingplichtigen kunnen met een complexe situatie te maken krijgen. Het kan bijvoorbeeld voorkomen dat de ene partner in het buitenland werkt, terwijl de andere in de Verenigde Staten blijft met kinderen die naar school gaan. Soms blijft de tewerkstelling in het buitenland een fiscaal woonadres, maar wordt de kwestie van het behouden van de Amerikaanse woonplaats veel ingewikkelder. Dit zijn zaken die sterk afhankelijk zijn van de specifieke feiten en die niet vanuit aannames benaderd moeten worden.
Documentatie is belangrijker dan de meeste belastingbetalers verwachten.
Bij nader onderzoek zijn vage verklaringen zelden voldoende. U moet kunnen aantonen wanneer uw tewerkstelling begon, waar uw voornaamste taken werden uitgevoerd, wat uw woonsituatie in het buitenland was, hoe lang de tewerkstelling naar verwachting zou duren en waarom uw feiten een buitenlandse in plaats van een Amerikaanse fiscale woonplaats rechtvaardigen.
Nuttige documenten kunnen onder meer opdrachtbrieven, arbeidsovereenkomsten, visumdocumenten, huurcontracten, lokale registraties, reisverslagen, loonadministratie en belastingaangiften van het gastland omvatten. Voor zelfstandigen kunnen overeenkomsten, facturen, bedrijfsregistratiedocumenten en bewijs van lokale bedrijfsactiviteiten net zo belangrijk zijn.
Ook hier is consistentie van belang. Als uw formulier 2555 een buitenlandse fiscale woonplaats claimt, maar uw werkgeversgegevens, belastingaangiften bij de staat of immigratiegeschiedenis wijzen op een tijdelijke regeling met een vaste woonplaats in de VS, wordt het lastiger om die positie te verdedigen.
Hoe de fiscale woonplaatstoets de planning via formulier 2555 beïnvloedt.
De IRC-toets voor de belastingwoning is niet alleen een kwestie van aangifte doen. Het beïnvloedt ook de planning vóór het einde van het belastingjaar. De voorwaarden van een opdracht, huisvestingsregelingen, verhuizingen van het gezin en terugreizen kunnen allemaal van invloed zijn op de vraag of de vrijstelling van toepassing is.
Voor werknemers betekent dit vaak dat ze de detacheringsstructuur moeten herzien vóór vertrek of vroeg in de detachering. Voor zelfstandigen kan het betekenen dat ze moeten documenteren waar de bedrijfsactiviteiten daadwerkelijk plaatsvinden en een situatie moeten vermijden die puur tijdelijk lijkt. Voor werkgevers, met name diegenen die expats in dienst hebben, kunnen slecht opgestelde mobiliteitsregelingen leiden tot vermijdbare overtredingen van artikel 911.
Bij Protax Consulting is dit vaak waar technisch advies de meeste waarde toevoegt. De vraag is zelden of iemand voldoende dagen in het buitenland heeft doorgebracht. De lastigere vraag is of de feiten de vrijstelling rechtvaardigen binnen het geldende wettelijke kader.
Als u afhankelijk bent van de uitsluiting van buitenlands inkomenBeschouw de eis betreffende de fiscale woonplaats niet als een bijkomstigheid op formulier 2555. Het is vaak de regel die de doorslag geeft. Een goed onderbouwde buitenlandse opdracht kan hieraan voldoen. Een losjes gestructureerde internationale regeling mogelijk niet. Het verschil komt meestal al lang voor het indienen van de aangifte aan het licht in de details.
Wanneer uw werk-, familie- en woonplaatsgegevens grenzen overschrijden, is het beste fiscale antwoord meestal gebaseerd op bewijs in plaats van op aannames.